Interview met Amstelvener Rine Pool

Wie ben jij?
“Ik ben Rine Pool-Naar, ik ben weduwe. Ik ben moeder van drie kinderen en heb vijf kleinkinderen, zij noemen mij Nanee (dit is Hindoestaans en betekent oma). Ik ben dit jaar 90 geworden. Ik kom uit Suriname, maar ik ben niet in Suriname geboren. Ik ben geboren in Guyana en toen ik 4 jaar was ben ik samen met mijn moeder naar Suriname verhuisd. Mijn overgrootouders komen uit India. Mijn vader was een Surinamer, een creool uit Suriname, zo noem je dat als je gemengd bent. Mijn kleinkinderen zijn allemaal creool.”

“Ik ben naar Nederland gekomen na het overlijden van mijn man. De huisarts zei ongeveer een jaar na het overlijden van mij man: “het zou beter zijn als je een tijdje weg gaat. Je hoeft niet voor altijd weg te gaan, maar het is beter dat je even in een andere omgeving bent waar je niet de hele tijd aan je man herinnerd wordt”. De huisarts dacht dat het goed was voor mijn gezondheid om naar een andere plek te verhuizen, dat ik dan wat meer rust zou krijgen. Want overal waar ik rondliep in Parameribo werd ik herinnerd aan mijn man. Mijn kinderen waren klein toen hij stierf. Het was voor mij een moeilijke periode. Ik had toen de keuze tussen de Antillen of Nederland vanwege de taal omdat ik in het onderwijs werkte. Ik heb gekozen voor Nederland, omdat hier al mijn schoonmoeder en een aantal zwagers en schoonzussen woonden. De ooms konden de vader van mijn kinderen niet terug brengen, maar ze konden wel met de kinderen praten.”

“Ik woon nu ongeveer 20 jaar in Amstelveen.”

Wat is het grootste compliment dat je ooit hebt gekregen?
“Heb ik wel eens complimenten gekregen? Ik heb lang in het onderwijs gewerkt, zowel in Suriname als in Nederland. Als ik mensen tegenkom die ik vroeger les heb gegeven zijn ze altijd blij om me te zien. Dat vind ik een compliment. Dat geeft mij het gevoel dat ik het goed gedaan heb.”

Rine Pool

Heb je wel eens een belediging gekregen?
“Nee, niet dat ik mij kan herinneren. Ik heb nooit vijanden gehad, ik kon goed met mensen opschieten. Ik ben altijd verbaasd als ik mensen hoor praten dat mensen worden uitgescholden omdat ze anders zijn. Ik heb daar nog nooit last van gehad, en mijn kinderen ook niet. Maar, ik zeg niet dat het niet gebeurd, maar ik heb er nooit last van gehad. Als mensen zeggen dat ze anders behandeld worden, omdat ze er anders uitzien dan vind ik dat je dat moet aannemen. Als iemand het gevoel heeft dat hij of zij anders behandeld wordt, kun je niet zeggen dat dat niet zo is. Als iemand dat zo voelt, voelt diegene dat zo. Maar ik persoonlijk heb dit nog nooit ervaren en begrijp niet waarom met mensen dat zo voelen.”

 Wat is voor jou het allerbelangrijkste?
“Mijn kinderen en mijn kleinkinderen. Ik vind heerlijk dat ik ze heb en zij zijn het allerbelangrijkste in mijn leven. Ik vind het heerlijk als ze komen, we bellen regelmatig. Eigenlijk heb ik met de kleinkinderen het meeste contact. En dat vind ik geweldig. Mijn ene kleindochter slaapt één nacht in de week bij mij. Dan komt ze uit haar werk, eten we samen en dan gaat ze niet te laat naar bed. Ik vind het fijn dat we op tijd gaan slapen, dan ben ik niet te moe de volgende dag. En vorige week zat één van mijn kleinzonen ineens in mijn huis. Hij was spontaan even langs gekomen om te kijken hoe het met mij ging. En een andere kleindochter die nog geen rijbewijs heeft komt ook zelf langs. Dat is het voordeel van hier wonen, het is goed te bereiken. De bus stopt hier bijna voor de deur.”

“Dat ze zoveel contact heeft met haar kleinkinderen is volgens mevrouw Pool ook een stukje opvoeding. Toen de kinderen van haar dochter klein waren vroeg zij haar kinderen iedere dag “Wie heeft Nanee (betekent oma in het Surinaams) gesproken vandaag?” En altijd heeft één van de kinderen haar wel gesproken en verteld aan hun moeder hoe het met Nanee gaat. Op deze manier was mijn dochter dan ook weer op de hoogte van hoe het met haar moeder ging.”

Ben jij ook zo opgevoed?
 “Nou, bij mij was het anders. Mijn vader is heel jong gestorven. Op een gegeven moment hebben we een groot huis op hoge palen gebouwd in Paramaribo, met een hele grote tuin. Toen we hierover spraken zei mijn man “ik denk dat we beneden een zit-slaapkamer voor je moeder moeten maken, want ze wordt ouder en als ze ziek wordt heb je straks twee huishoudens”. Ik was blij dat hij op het idee kwam. Want al snel kwam mijn moeder bij ons wonen. En dus, we hoefden niet te bellen want ze was altijd in de buurt. Dit zag je veel in Suriname, veel mensen hebben hun ouders bij zich in huis. Of ze bouwen in de tuin een huisje voor hun ouders, of zoals wij beneden. In onze zit-slaapkamer had mijn moeder alles voor zichzelf, een eigen douche en wc, een keukenblok. Ze kon zelf koken, maar ook boven eten. Maar dat deed ze niet. Ze kookte altijd zelf en dan ging ze in de deuropening staan en dan riep ze de kinderen, en dan kwamen de kinderen proeven wat ze had gemaakt.”

Hoe vind je het om in Amstelveen te wonen?
“Ik vind het een heel fijn plaatsje. Het is rustig, niet te druk. En mijn kleinkinderen komen hier makkelijk naartoe vanwege de goede bereikbaarheid met het openbaar vervoer en met de auto is het makkelijk aan te reizen. Dat mijn kinderen en kleinkinderen hier makkelijk naartoe kunnen komen maakt het wonen voor mij hier heel prettig”

“En de praatjes in de flat maken het fijn wonen in deze flat in Middenhoven. Als ik aan kom lopen dan wordt gelijk gevraagd “hoe is het met u?” Dat vind ik zo leuk. De kaasboer waar ik altijd kaas haalde is sinds kort weg, twee mannen, zulke leuke mensen! Er zit nu een nieuwe kaasboer. En de twee mannen hebben nu een bloemenzaak ergens in het oosten van het land. Een tijdje geleden kwam ik bij de nieuwe kaasboer en hij zegt “U bent toch mevrouw Pool?” “En u bent toch straks jarig?” Ik zeg “Hoe weet u dat?” “Nou, de mannen die hier eerst de zaak hadden hebben mij gebeld en verteld dat u bijna 90 wordt en ze willen u een kaart sturen. Ze weten alleen uw adres niet. Ze vroegen mij of ik het u wilde vragen”. Ik heb zo’n mooie kaart van mijn oude kaasboeren gehad, met de tekst ‘Lieve oma Pool…’ Dit maakt het hier prettig wonen. Lieve mensen, iedereen groet elkaar.”

“Mevrouw Pool verteld dat haar zoon wel eens zegt dat hij zijn huis gaat verkopen en dan in Amstelveen iets koopt. Iedereen groet elkaar dat valt hem ook op”

Op welke manier maak jij het verschil in Amstelveen? Wat doe jij voor Amstelveen?
”Die tijd is voor mij voorbij, ik kan het niet meer. Maar in de tijd dat ik net gestopt was met werken deed ik vrijwilligerswerk. Ik ging iedere week bij een aantal mensen langs om gezellig te kletsen en een beetje te helpen met het huishouden. Maar later heb ik het ben ik hier toch mee gestopt omdat ik het niet meer redde.”

“Ik sta altijd klaar voor mijn buren. Als mijn buurvrouw ziek is kook ik extra en breng een bakje met eten naar haar toe. En mijn bovenbuurvrouw die heeft het heel druk. Af en toe vraag ik haar of ze een hapje bij mij wil eten en dat vind ze altijd leuk. Ik kook Surinaams en dat vindt zij zo lekker! Als tegenwicht gaan zij dan met mij wandelen. Zo doen we wat voor elkaar.”

©2017 Gemeente Amstelveen - Algemene voorwaarden