Interview met Amstelvener Monic Zents

Wie ben jij?
“Mijn naam is Monic Zents. Ik ben moeder van twee zoons, getrouwd en ik woon ongeveer 25 jaar in Amstelveen. Ik werk als accountant en ben binnen dit bedrijf ook verantwoordelijk voor diversiteitsbeleid. In mijn vrije tijd ben ik bestuurslid van stichting Be Interactive. Dit is een organisatie die vrouwen uit achterstandswijken door middel van sport probeert beter te integreren in de maatschappij. Wanneer we het hebben over ‘iedereen is anders’ dan is het ook relevant om te vertellen dat ik één van de oprichters ben van Agora, een multicultureel netwerk voor professionals.”

Wat is het mooiste/bijzonderste compliment dat je ooit gekregen hebt?
“Dat was afgelopen mei. Ik had een presentatie gegeven voor de Nederlandse verenging van Commissarissen en Directeuren (NCD). Mijn presentatie ging over het feit dat ik voor quote ben als het gaat om benoemingen van vrouwen in topfuncties, omdat als we dat niet doen het nog meer dan 170 jaar duurt voordat mannen en vrouwen gelijkwaardig opereren op de arbeidsmarkt (onderzoek Economic Forum). Toen ik van het podium afstapte zei de dagvoorzitter: Als we ooit een minister voor emancipatiezaken nodig hebben weten wie te bellen. Dit vond ik een enorm compliment!”

Wat is voor jouw het meest belangrijk in je leven?
“Het welzijn van mijn kinderen.”

foto jan 2017

Hoe is het voor jou om in Amstelveen te wonen?
“Voor mij is Amstelveen groen en wit. Eerlijk gezegd is Amstelveen ook een beetje tweede keuze, ook al woon ik hier heel mooi. Ik had liever in Amsterdam gewoond.”

“Ik ben 25 jaar geleden in Amstelveen beland omdat ik als starter op de arbeidsmarkt in Amsterdam geen betaalbare woonruimte kon vinden. Mijn eerste plek was een kleine flat op de Meander. Deze flat was te klein voor twee personen, dus toen we gingen samenwonen zijn we op zoek gegaan naar andere woonruimte en toen kwam dit huis op ons pad. Het voordeel van Amstelveen vind ik de groene ruimte, je kunt makkelijk de auto kwijt kunt en met de fiets of het OV ben je in no-time in Amsterdam. Eigenlijk vind ik Amstelveen als een buitenwijk van Amsterdam.”

“Ik vind Amstelveen wel heel wit. Pas toen ik in het schoolbestuur kwam van een groep basisscholen had ik in de gaten dat er in Amstelveen ook scholen zijn waar veel kinderen met een niet-witte huidskleur of met een migratie-achtergrond zitten. Dat was voor mij nieuw. En ik kreeg energie als ik naar het enthousiasme van de directeuren keek die daar werkzaam waren.”

Hoe maak jij het verschil?
“Eerlijk gezegd doe ik weinig voor mijn buurt en voor Amstelveen. Ik heb bijvoorbeeld jaren vrijwilligerswerk gedaan bij de sportvereniging van mijn kinderen, die vereniging zit echter in Amsterdam. De stichting Be Interactive is ook georiënteerd op Amsterdam. Wel zet ik mij beperkt in bij beide scholen van mijn kinderen. Bij de ene school ben ik al 5 jaar klassenouder en bij de andere school zit ik sinds vorig jaar in de bovenbouwcommissie. Ik doe dit omdat scholen vrijwilligers nodig hebben en ik betrokken wil zijn bij wat er op de scholen van mijn kinderen gebeurd.”

“In mijn dagelijkse werk ben ik veel bezig met diversiteit, deze ervaring om te komen tot meer inclusie wil ik delen dus ook op school. Zo vroeg ik een paar jaar geleden aan mijn zoon of in zijn klas altijd met elkaar gegeten werd tijdens de pauze? Hij vertelde dat dit gebeurde ‘behalve de Marokkaanse kinderen, die eten samen’. Daar schrok ik toch een beetje van. Ik vind dat niet wenselijk. Maar die vraag kwam natuurlijk niet uit het niets. Een collega wees mij erop dat je als je in Amsterdam West opgroeit, je veelal op een school met veel allochtone kinderen zit, vervolgens ga je studeren aan de VU omdat hier meer allochtonen naartoe gaan en dat als je gaat werken op bijvoorbeeld de Zuidas je voor het eerst in een relatief witte omgeving komt werken. En dat is soms best lastig om in deze omgeving te acteren omdat dit relatief nieuw voor je is. Dat was een eyeopener voor mij. Dus als mijn zoon dit verteld, dan vind ik dat echt jammer. Al begrijp ik het wel, ook van de Marokkaanse kinderen, we geven de voorkeur aan mensen die op ons lijken. Ook mijn collega’s van kantoor Amsterdam zitten bij elkaar als we op een training zijn.”

“Onbewuste vooroordelen spelen een belangrijke rol in ons handelen, dus ook op school. Zo gaf mijn zoon het voorbeeld dat een allochtone klasgenoot de toets niet mocht maken omdat hij zijn identiteitskaart was vergeten. Dat is de regel, dus daar is in eerste instantie niets mis mee. Later bleek dat echter dat een paar andere (witte) kinderen die kaart ook waren vergeten wel hadden mogen meedoen met die toets. De leerlingen hebben dit toen voor hun klasgenoot aangekaart bij de leerkrachten. Bewustwording van onbewuste vooroordelen dat is mijn bijdrage om Amstelveen en de wereld een stukje mooier te maken.”

©2017 Gemeente Amstelveen - Algemene voorwaarden