Interview met Amstelvener Majd Arab

Wie ben jij?
“Ik ben Majd Arab, 20 jaar en ben geboren en getogen in Syrië. Ik woon nu bijna twee jaar in Nederland. Ik volg op dit moment een schakeljaar aan de VU. In deze 8 maanden behandelen we lesstof uit 4, 5 en 6 VWO. Ik haal gelukkig hoge cijfers. Ik heb mij onlangs aangemeld voor de studie Geneeskunde aan de Vrije Universiteit Amsterdam. De aanmeldingsprocedure was zwaar. Naast de cijferlijst, CV en motivatiebrief moest ik ook een motivatiegesprek voeren. Ik ben heel blij, want in september mag ik starten met de studie! Het is mijn droom die uitkomt! Ik wil mensen beter maken, dat is wat ik wil.”

“Ik woon sinds een aantal maanden in Uilenstede, op de campus. Ik moet nog wel wennen daar in mijn eentje. Mijn familie zit in Buren. Maar het is wel heel fijn dat ik zo dicht bij de VU ben. Bovendien is Amstelveen ook leuk.”

“Ik heb 17 jaar in Damascus gewoond. Daar hadden we een goed leven. We bezaten vier huizen, waarvan we 3 huizen verhuurden. Mijn ouders waren wiskunde- en biologiedocenten aan dezelfde school. Tot dat de oorlog begon… We hebben zeer abrupt ons huis moeten verlaten, omdat er allemaal bombardementen plaatsvonden. Binnen één dag hebben mijn ouders besloten te vertrekken. We zijn met de auto naar Libanon gegaan, daar was het veiliger. We hadden geen tijd om spullen uit te zoeken en mee te nemen. Ik had alleen de kleding die ik op die dag aan had. Ik mis het meest de kast met daarin de foto’s en video’s van ons gezin…”

“Toen we in Libanon aankwamen, moesten we twee maanden in een vluchtelingenkamp wonen. Van het één op het andere moment had ik een totaal ander leven. Dit was niet leuk. In Libanon mocht ik niet naar school. Dat vond ik heel erg. Ik weet nog goed dat ik naar een leraar was gegaan en had aangegeven dat ik naar die school wilde komen. De leraar vertelde mij dat ik niet kon komen omdat ik de taal Engels niet goed beheers en geen goede diploma’s had. Ik vond dat heel pijnlijk, want ik wilde leren. Ik heb toen zelf de boeken gekocht en zelf gestudeerd om mijn laatste toetsen te halen. Ik wilde voor mijn laatste toets naar Syrië om die te doen, en toen waren de grenzen gesloten. Ik moest gaan werken, om samen met mijn ouders genoeg te verdienen om de huur van het huis te kunnen betalen. Ik heb toen gewerkt in een supermark. Het leven in Libanon was zwaar. We hadden net aan genoeg geld om de huur te betalen. Mijn vader zag aan ons dat we hier niet konden blijven. Hij besloot naar Libië te gaan. In de nacht was hij weg. Mijn vader heeft toen de overtocht naar Italië gemaakt. Hij zat op een boot met ongeveer 1.000 mensen, terwijl de boot voor 200 mensen was bedoeld. Dus dit was erg gevaarlijk. Maar hij heeft het overleefd! Hij is doorgereisd naar Nederland, heeft hier asiel aangevraagd en na 1 jaar en 4 maanden kwamen wij naar Nederland. Mijn vader wilde naar Nederland omdat hij hoorde dat de Nederlanders heel aardig zijn. Nu hij hier woont is hij blij dat we in Nederland wonen.”

20170518_170355

Wat is het mooiste/bijzonderste compliment dat je ooit gekregen hebt?
“Misschien dat ik doelgericht ben? Dat mensen tegen mij zeggen dat ik gelijk aan de slag ga.”

Wat is voor jouw het meest belangrijk in je leven?
“Ik vind het heel belangrijk dat ik mijn doelen bereik en dat de toekomst helder voor mij is. Ik bedoel daarmee dat ik weet waar ik naartoe werk, waar ik het voor doe. Mijn doel is mijn gewenste baan te vinden (ik hoop arts te kunnen worden) en veilig te wonen met mijn familie, en de juiste vrouw te vinden met wie ik mijn leven kan delen.”

Hoe is het voor jou om in Amstelveen te wonen?
“Eerst woonde ik in Buren, dit is een klein dorp waar veel oude mensen wonen. Het is er rustig op straat. Het was daar lastig contact te vinden met mensen. Ik ken daar weinig mensen, maar ze zijn wel heel aardig, maar ze komen niet bij mij en mijn familie op bezoek. Dat vond ik jammer.”

“En toen ik naar Amstelveen ging verhuizen verwachtte ik veel gezelligheid omdat er veel studenten wonen. Ik woon in een zelfstandige kamer op Uilenstede. Maar ik heb nog niet iemand ontmoet… Het is helaas ook hier lastig om met mensen in contact te komen, ik durf ook niet zomaar bij mensen aan te kloppen. Ik hoop dat ik na de zomer, wanneer ik begin met de studie geneeskunde, mensen leer kennen. Amstelveen vind ik verder mooi, veel groen, mooie winkels. En toen ik in het raadhuis in Amstelveen kwam, werd er door zowel mijn contactpersoon van de gemeente Buren als de gemeente Amstelveen tegen mij gezegd dat ze mij gingen helpen. Dat gaf mij zo’n goed gevoel.”

20170518_122907_001

Hoe maak jij het verschil?
“Vanwege de taal is het voor mij nog lastig, maar ik wil graag iets voor de Nederlandse samenleving betekenen. Ik probeer altijd heel aardig te zijn tegen de mensen om mij heen, in de winkel, op straat. Dit deed ik in Syrië en doe ik in Nederland dus ook.”

“Ik wil nog  benadrukken dat ik het heel jammer vind dat ik mijn eigen land abrupt en ‘onbewust’ moest verlaten maar ik ben heel blij dat ik hier de kans kreeg om mijn leven weer goed op te bouwen. Ik ben heel dankbaar…”

Hoe vind jij dat we met elkaar om moeten gaan?
“Ik vind het sociale contact hier weinig. Misschien komt dat doordat ik uit een land kom waar mensen veel samenzijn. In de ideale wereld doet iedereen zijn taak, zijn werk en we bouwen samen ‘het gebouw’. Het draait om samen, samenwerken. Dus niet iedereen voor zichzelf, maar samen bouwen aan de toekomst.”

20170518_172633

©2017 Gemeente Amstelveen - Algemene voorwaarden