Interview met Amstelvener Tatiana Mouhebati

Wie ben jij?
“Ik ben Tatiana, getrouwd en ik ben 41 jaar. Ik woon sinds begin 2010 in Nederland en vanaf eind 2010 in Amstelveen. Ik kom uit Iran. Ik werk als beleidsmedewerker bij Soa Aids Nederland en Aidsfonds.

In Iran heb ik de opleiding voor Verloskunde gedaan. Dit vak heb ik een aantal jaar uitgeoefend, maar al snel was ik hierop uitgekeken. Ik wilde mij breder gaan inzetten en ben een masteropleiding aan de universiteit gaan volgen om vervolgens bij een NGO te gaan werken die zich inzette voor seksuele gezondheid van mensen in Iran. Daarna ben ik gaan werken voor United Nation Population Fund, één van de VN instellingen in Iran. Bij deze instelling werkte ik ook op het gebied van seksuele gezondheid, gezondheid van zwangere vrouwen en HIV. Hoewel ik in Iran al redelijk werkervaring had opgedaan en een mastertitel op zak had, had ik snel in de gaten dat het in Nederland erg lastig was om een baan te vinden. Ik was ervan overtuigd dat een Nederlandse studie volgen de enige manier was om een goede baan te vinden en mij nuttig te voelen. Ik heb in de eerste periode dat ik in Amstelveen woonde ook veel vrijwilligerswerk gedaan. Mijn wens was dat ik vrijwilligerswerk kon doen op het gebied waar ik altijd al mee bezig was geweest, op mijn vakgebied. Maar dit bleek erg lastig. Dat was voor mij nog meer een motivatie om te gaan studeren.

Tatiana Mouhebati

Ik heb aan de VU een masteropleiding Gezondheidswetenschappen met de specialisatie ‘international public health’ gedaan. Mijn Iraanse universitaire diploma werd in Nederland geaccrediteerd als een HBO diploma. Dat betekende dat ik eerst een pre-master moest doen, geheel in het Nederlands. Dat was een uitdaging! Ik was toen net 2 jaar in Nederland. Mijn Nederlands was dus nog niet helemaal op hoog niveau. Ja dat was wel lastig. Maar ikheb alles gelukkig gehaald.

Ben jij aangemoedigd door de mensen om je heen om te gaan studeren?
Ik ben aangemoedigd door mijn man. Soms kreeg ik hele positieve en stimulerende reacties van mijn studiegenoten en docenten. Maar soms ook helemaal niet.

Ik kan je een voorbeeld geven van reacties van mensen die mij eerder ontmoedigden dan aanmoedigden: Voor het eerste vak van de studie aan de VU werd er door de docent een Facebook-groep aangemaakt. Hij nodigde ons uit om lid te worden van deze groep en iedereen mocht iets persoonlijks vertellen aan de docent, om elkaar te leren kennen. Ik stuurde ook een bericht waarin ik aangaf dat ik al twee jaar in Nederland woonde, dat ik ook heel graag wilde studeren en dat ik hoopte dat het mij ging lukken. Maar, zei ik eerlijk, mijn Nederlands is nog niet zo goed. De reactie van de docent op mijn bericht was ‘ja dat hoop ik, maar we zullen zien’. Ik vond zijn reactie wel een beetje eng, want op dat soort dat soort reacties zetten je aan het twijfelen of je dit wel kan.

Nadat ik de studie afgerond had, heb ik vier keer gesolliciteerd en ben ik twee keer uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Bij de tweede keer had ik een baan. Ja, daar was ik heel blij mee! En toen kwam mijn ervaring die ik in Iran opgebouwd had heel goed van pas. Ik denk dat ik zonder die ervaring niet zo snel een baan had gevonden op beleidsniveau. Zoals ik al eerder zei, op dit moment ben ik beleidsmedewerker bij Soa Aids Nederland en Aidsfonds. Deze organisaties richten zich op de preventie van en het geven van informatie over Soa’s en HIV.  Ik richt mij met name op mensen die een migratie-achtergrond hebben, waarbij mijn eigen ervaringen als migrant zeer goed van pas komen.

Wat is het mooiste compliment dat je ooit hebt gekregen?
Dat is een lastige vraag. In de afgelopen periode heb ik veel complimenten vanwege het feit dat ik mijn weg kon vinden in Nederland en een mooie plek heb kunnen vinden op de arbeidsmarkt. Ik waardeer deze complimenten enorm. Deze woorden geven weer kracht en energie om door te gaan en zorgen ervoor dat ik in mezelf blijf gelofen.

Wat is voor jou het belangrijkste in je leven?
Mijn familie is het allerbelangrijkste in mijn leven. Mijn familie, behalve mijn man, wonen allemaal in Iran. Mijn man is uiteraard heel belangrijk voor mij, maar ook mijn ouders zijn heel belangrijk voor mij. Het is soms lastig dat ik mijn ouders maar weinig zie, ze worden ouder en hebben meer aandacht nodig en die kan ik niet altijd geven. Maar we zijn altijd in contact, via Skype en de telefoon. Wat voor mij ook heel belangrijk is – en ik denk voor iedereen – is vrede. Ik ben opgegroeid in de tijd dat Iran in oorlog was met Irak. Ik woonde in Teheran, daar was het nog relatief goed, we merkten niet heel veel van de oorlog, maar het was niet prettig. Als ik nu denk aan mensen in Syrië dan word ik echt verdrietig. Daarom is het voor mij heel belangrijk dat we met elkaar nastreven dat er overal op de wereld vrede komt. Juist nu gezien alle actualiteiten.

Hoe vind jij het om in Amstelveen te wonen?
Het is fantastisch! Amstelveen is de enige stad waar ik wil wonen, omdat het een hele leuke stad is. Het is goed bereikbaar. Alle voorzieningen zijn aanwezig. Het is een groene stad. Maar ook de diversiteit aan inwoners is heel leuk. In veel steden zie je die diversiteit ook, maar ik heb het gevoel dat hier mensen met verschillende achtergronden meer in vrede wonen, gewoon naast elkaar. Bijvoorbeeld in ons appartementencomplex: er zijn 70 appartementen en er wonen heel veel nationaliteiten en naar mijn gevoel wonen we daar allemaal heel gemoedelijk met elkaar. Van buiten ziet het er misschien niet zo uit, maar het is heel prettig om te wonen Ik heb nooit last gehad van iets of iemand. We hebben een hele actieve bewonerscommissie en we hebben twee keer per jaar een borrel. Er zijn mensen die niet kunnen deelnemen omdat ze de taal niet spreken. Ze durven niet naar de borrel te gaan. Dus er zijn mensen die niet komen. Maar ook van die mensen krijg je het gevoel dat het gewoon leuke mensen zijn. Sommige mensen gedragen zich gewoon anders maar dat is niet omdat ze niet aardig zijn, maar omdat ze een andere achtergrond een beetje andere waarden en normen. Wanneer je dat van elkaar begrijpt is het heel leuk en goed met elkaar samen te wonen in het appartementencomplex. Ik vind het heel leuk dat er een mooie mix van mensen is.

Op welke manier maak jij het verschil?
Vanaf dag één dat ik in Amstelveen woonde heb ik vrijwilligerswerk gedaan. Veel mensen moeten vrijwilligerswerk doen omdat het verplicht is wanneer je een uitkering ontvangt. Dit was niet het geval voor mij. Voordat het verplicht gesteld werd zijn mijn man en ik vrijwilligerswerk gaan doen omdat wij de taal wilden leren en in contact wilde komen met Nederlanders. Want als buitenlander net nieuw in een ander land zie je een maatschappij, maar je bent er nog niet echt onderdeel van. Tijdens mijn studie ben ik ook altijd vrijwilligerswerk blijven doen. Ik heb bijvoorbeeld bij een school gewerkt als overblijfkracht en bij de Kledingbank heb ik twee tot drie jaar gewerkt. Mijn man is een mantelzorger en heeft vrijwilligerswerk gedaan bij Vita. Op die manier hebben we geprobeerd om kleine verschillen te maken.

Wat vind jij belangrijk in hoe wij met elkaar omgaan?
In mijn ideale wereld respecteert iedereen elkaar, omdat we allemaal mensen zijn. We wonen nu in Nederland dus ik vind dat wij (mensen met een migratieachtergrond) de Nederlandse normen en waarden moeten respecteren. Iedereen mag zijn eigen ideeën hebben, maar je hebt wel respect voor anderen ongeacht die ideeën.
In mijn ideale wereld spelen vooroordelen geen rol meer. Mensen gaan zonder vooroordelen met anderen om.”

©2017 Gemeente Amstelveen - Algemene voorwaarden